Met droefheid nemen we afscheid van onze collega Annelies De Knijf.
Geboren in 1981 groeide ze samen met haar broer Frederik op in een warm gezin in Vichte nabij Kortrijk.
Na haar middelbare studies in Waregem trok ze eerst naar de Kulak en nadien naar Leuven waar ze in 2006 met grote onderscheiding afstudeerde.
Niet bang van inzet en hard werken, koos ze voor de zware job van gynaecologie – verloskunde. Hierbij ging ze in opleiding in Roeselare, Leuven, Pretoria en Sint Lucas Brugge, waar ze telkens opviel door haar maturiteit en efficiëntie.
Er volgde nadien een verdere subspecialisatie in de fertiliteit aan het UZ Gent.
Voor haar uiteindelijke carrière kwam ze terug naar Roeselare waar haar opleiding begonnen was. Ze liep een schitterend parcours, gewaardeerd en geliefd door patiënten en collega’s, met veel inzet ook naast het gewone werk. Ze was lid van de Medische Raad, werd coördinator van het fertiliteitscentrum, was actief betrokken bij de opleiding van de stagiairs en assistenten. Kortom ze engageerde zich voor meer dan 100 %.
Daarnaast bouwde ze met haar man Frédéric Versavel aan een prachtig gezin en samen kregen ze drie kinderen: Leon (14), Juliette ( 13) en Rémi (9). Het was een druk bestaan, er was amper tijd voor haar hobby’s (wekelijkse padel met vriendinnen) maar ze was gelukkig en trots op haar gezin en op haar werk.
Het plaatje leek perfect tot in 2024 het noodlot toesloeg.
Annelies had veel hoofdpijn en kon zich niet goed concentreren. Enkele dagen later volgde het afschuwelijke nieuws.
Sindsdien was het nooit meer hetzelfde. Geleidelijk voelde ze haar mogelijkheden afnemen, werd haar doen beperkter. Snel nog wat inhalen was niet aan de orde want ze wist nooit of er plots iets zou gebeuren en werd verboden om met de auto te rijden, zelfs met de fiets mocht niet meer. Vooral dat ze niet meer mocht werken vond ze moeilijk. Het gevoel nutteloos te zijn voor patiënt en maatschappij, lag haar zwaar. Ook thuis deed het pijn het werk aan anderen te moeten overlaten, ze wilde zo graag actief haar deel doen. Ze was immers helder en besefte maar al te goed waar het naar toe ging en de wetenschap dat ze haar lieve man en prachtkinderen zou moeten achterlaten, was verschrikkelijk al liet ze dat naar de buitenwereld niet blijken.
De laatste weken verslechterde haar toestand echter vrij abrupt. Ze sliep bijna voortdurend en deed nog amper haar ogen open. Zo gleed ze zachtjes weg van deze wereld.
Al wisten we dat dit komen zou, het was opnieuw een grote schok die ons recht naar het hart ging .
Je vergeten doen we nooit, Annelies.
Je was een topvrouw en top collega. Zo zal je in onze gedachten blijven leven.
We wensen Frédéric, Leon, Juliette en Rémi heel veel sterkte
Afbeelding
Afbeelding
